دانشمند خداباور رابرات بویل

در کتاب «زندگی بویل»، اثر برچ آمده است: بویل چندان نسبت به مقام خداوند حرمت می نهاد که نمی شد نام خدا را ببرد و در میان سخنخود، مکث کوتاه و مشهودی نکند؛ تا جایی که به شهادت یکی از دوستانچهل سالة وی، بویل همواره مؤدب به این ادب بود و هیچ گاه در طول آنمدت، در آن اهمال نورزید.
بویل همچنین می گوید: این همه حکمت و تدبیر حضرت باری که در عالمآشکار است، برای آن نیست که چشم خود را بر آنها ببندیم و ادب نگاهنداریم و آنها را شایستة تأمل خویش ندانیم. حیوانات هم ساکن وبرخوردار از همین عالمند؛ اما آدمی که مدعی فزونی بر آنهاست، می بایدجهان را بشناسد و معنی آن را دریابد.
تأمل در وسعت، جمال و حرکات منتظم اجرام سماوی و در ساختمان شگفتانگیز جانواران و گیاهان و بسیاری از پدیده های دیگر طبیعت کهبیشترشان خادم آدمیانند، شخص عاقل را بدین نتیجة منصفانه می رسانندکه این نظام واسع، جمیل، منتظم و خلاصه، این نظام تحسین انگیز کهنامش جهان است، آراستة صانعی است که صاحب قدرت و حکمت و خیر بیانتهاست و کدام متآهل بصر و بی لجاج می تواند چنین نتیجه ای را انکارکند.
ناسپاسی است که خداوند، عقل و امید به سعادت ابدی را به ما عطا کند وما به دنبال وحی منزل او نرویم و در پی شناخت ذات و غایت او، برنیاییم ... و یا آن همه دربارة خواص اتم بحث بکنیم، اما در بحث ازاوصاف ذات جلیل باری که صانع همة اشیاست، مسامحه روا داریم
(ادوین آرثر برت، مبادی ما بعدالطبیعی علوم نوین، ترجمة سروش، انتشارات علمی و فرهنگی، تهرانف چاپ دوم؛ 1374 ص 172-.190
برچسبها: اثبات خدا, خداباوری در دانشمندان, خدا در علم تجربی, دانشمند الهی